मन्त्रिणः चातुर्यम्

राजा विक्रमसिंहः कलापोषकः आसीत् । प्रजापालने राज्ञः अधिकावधानं नास्ति इति कारणतः दुःखितः मन्त्री महाराजः विवेकमार्गं प्रति अनेतव्यः इति दिवानिशम् अचिन्तयत् । सः कञ्चन उपायं कृत्वा महाराजं कृषिकक्षेत्रं प्रति अनयत् । 'एते कृषिकाः परोक्षरीत्या कलाकाराः एव । एतषां साहाय्यं करणीयम्' इति अवद्त् मन्त्री । ततः ग्रामेषु सर्वत्र जलाशयाः, कूपाः, तडागाः च निर्मिताः राज्ञा । सर्वे अपि जनाः सन्तुष्टाः सन्तः मन्त्रिणः चातुर्यं बुद्धिमत्तां च अश्लाघयन्त । 
(“केन्द्रीयसंस्कृतविश्वविद्यालयस्य अष्टादशीयोजनान्तर्गततया एतासां कथानां ध्वनिप्रक्षेपणं क्रियते”)

King Vikramasinha was a patron of the arts. Because he paid little attention to the welfare of his people, the minister was troubled and constantly thought of guiding the king toward wisdom. By a clever plan, he took the king to the fields and said, “These farmers are, in a hidden way, artists too. They deserve support.” The king then had reservoirs, wells, and ponds built throughout the villages. All the people were pleased, and they praised the minister’s cleverness and wisdom.