सङ्गं मा कुरु दुष्टानाम्

दुष्टानां सङ्गः सर्वथा न करणीयः इति इयं कथा ज्ञापयति । पितुः मरणानन्तरं भट्टनाथस्य स्वेच्छाचारस्य निग्रहीता न कोऽपि आसीत् । दुष्टानां मित्राणाम् उपदेशं पालयन् सः मनोरञ्जनाय दुर्व्यसनाय च प्रभूतं धनं व्ययितवान् । उद्योगिनः तं वञ्चितवन्तः । वाणिज्ये महती हानिः तेन अनुभूता । अन्ते यदा सः आत्महत्यार्थं प्रकोष्ठस्य अट्टाधारे रज्जुं बद्ध्वा पाशं कण्ठे योजयित्वा कूर्दनम् अकरोत् तदा अट्टाधारः भग्नः जातः । तस्य अन्तर्भागे सुवर्णनाणकानि आसन् । विवेकं प्राप्तः सः तत् धनं जागरूकतया उपयुञ्जानः नूतनं वाणिज्यम् आरब्धवान् ।
(“केन्द्रीयसंस्कृतविश्वविद्यालयस्य अष्टादशीयोजनान्तर्गततया एतासां कथानां ध्वनिप्रक्षेपणं क्रियते”)

This tale teaches that association with the wicked should always be avoided. After his father’s death, Bhattanātha had no one to restrain his reckless behavior. Following the advice of evil friends, he wasted his wealth on pleasures and vices. Cheats deceived him, and he suffered great losses in trade. Finally, in despair, he attempted suicide by hanging himself from a beam. The beam broke, and inside it were hidden gold coins. Gaining wisdom, he used that wealth carefully and began a new business.