वास्तविकः त्यागः

राजा वसुधेन्द्रः प्रतापवान् धार्मिकः प्रजावत्सलः च । राज्ञः महान् खेदः नाम अपत्यं नास्ति इति । पुत्रकामेष्टियागं कृतवान् । यागस्य अन्ते अशरीरवाणी श्रुता 'औरसपुत्रप्राप्तिभाग्यं नास्ति तव । अतः योग्यः बालकः दत्तकरूपेण स्वीक्रियताम्' इति । देशस्य उत्तराधिकारी सुयोग्यः भवेत् इत्यतः दत्तकत्वयोग्यस्य अन्वेषणाय राजा स्वयं निर्गतः । कश्चन तरुणः दृष्टः यः त्यागात् एव मोक्षः इति चिन्तयति स्म ।  तं तरुणं दत्तकरूपेण स्वीकृत्य राज्यपालनादिकं तस्मै समर्प्य राजा पत्न्या सह वनं गतवान् ।  
(“केन्द्रीयसंस्कृतविश्वविद्यालयस्य अष्टादशीयोजनान्तर्गततया एतासां कथानां ध्वनिप्रक्षेपणं क्रियते”)

King Vasudhendra was brave, pious, and caring, but childless. After performing the Putrakāmeṣṭi sacrifice, a divine voice told him he would not have a natural son and should adopt a worthy boy. Seeking a capable heir, he found a youth devoted to renunciation. The king adopted him, entrusted the kingdom to him, and retired to the forest with his queen.