ไม่เชื่อเรื่องบุญแต่ทำบุญ อากงละโลกเป็นเวมานิกเปรต | Case Study ปี 45 | EP.81

อากงปทุม อายุ 80 ปี ที่เพิ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2546 อากงเคยเป็นชาวนาที่ยากจนมากในช่วงแรกของชีวิต ต้องหาอาหารคือผักและปลาในแม่น้ำ มีลูก 7 คน ซึ่งต้องให้ออกจากโรงเรียนมาช่วยทำนา อากงเป็นคนซื่อสัตย์ รักครอบครัว อดทน ขยัน ทำงานเก่ง จึงตั้งตัวได้ในเวลาต่อมา ในเรื่องความเข้าใจเรื่องบุญและบาป อากงไม่ค่อยเชื่อนัก ทำให้บุญก็ทำ กรรมก็สร้างปนๆ กันไป นานๆ ครั้งจะทำบุญตามประสาชาวบ้าน เช่น ตักบาตร บวชพระ กฐิน ผ้าป่า ในช่วง 10 ปีหลัง อากงทำบุญมากขึ้นเพราะลูกสาว (คุณแม่ของผู้ส่งเคส) เข้าวัดพระธรรมกายและชวนทำบุญทุกโครงการ อากงทำบุญเพราะรักลูกสาวและไม่อยากขัดใจ แต่ลับหลังมักพูดว่านรกสวรรค์ไม่มีจริงและชอบด่าว่าพระ ช่วงท้ายชีวิต อากงป่วยแบบทุกข์ทรมาน ทานอาหารไม่ได้ หลงลืม ไม่ยอมไปโรงพยาบาล ก่อนเสียชีวิต คุณแม่ไปหาแต่ไม่ทัน คุณครูไม่ใหญ่ได้ยกโคลงเรื่องความตาย ย้อนไปในอดีตชาติ อากงเคยรวยแต่ตระหนี่ ไม่ค่อยทำทาน ถือตัว มีมานะ กระด้าง นานๆ ครั้งจะทำบุญเพราะเกรงใจ แต่ก็มีนึกปลื้มบ้าง กรรมนี้ทำให้มาเกิดในอาชีพเกษตรกร ลำบากในตอนแรก การตั้งตัวได้ในภายหลังเป็นเพราะบุญที่นานๆ นึกปลื้มสักที ในชาตินี้ ชีวิตที่ลำบากบังคับให้ต้องฆ่าสัตว์หาเลี้ยงชีพ ภาพสุดท้ายก่อนตายคือภาพกุ้งหอยปูปลา (ปาณาติบาต) ผสมกับภาพการด่าว่าพระและบุญเล็กน้อยที่ทำ หลังจากละโลก อากงวนเวียนอยู่ในบ้าน 7 วัน แล้วเจ้าหน้าที่เขตจึงพาไปอยู่ที่หมู่บ้านเวมานิกเปรต อากงเป็นเวมานิกเปรตประเภทภูมเทวา ระดับเลี่ยไม้ (รุกขเทวา) มีวิมานเงินขนาดเล็ก จะเป็นเทวดาในเวลากลางวัน สบาย อิ่มน้ำสำราญ แต่กลางคืนจะเร่าร้อน เป็นเปรตตัวสูงใหญ่ มีหนอนกัดกินปากเพราะกรรมด่าพระ ทุกข์ทรมานมากจนคิดว่านั่นคือนรก เวมานิกเปรตมีอายุยืนยาวมาก สำหรับคุณแม่ของผู้ส่งเคส (ลูกสาวอากง) ก็เคยไปเกิดในชั้นจาตุมหาราชิกาเป็นบริวารที่อาศัยวิมานผู้อื่นอยู่ แต่ต่อมาลูก (ผู้ส่งเคส) ทำบุญอย่างหนัก ทำให้คุณแม่ได้รับบุญและมีวิมานเงินของตัวเอง• สรุป คำถาม:1. อากงเสียชีวิตแล้วไปอยู่ที่ไหน มีสุขหรือทุกข์อย่างไร2. บุญที่หลานทำไปส่งถึงอากงหรือไม่ และควรทำบุญอะไรอีกเพื่อให้อากงและคุณแม่