พ่อแม่หมดบุญละโลกไปอยู่ดาวดึงส์วิมานติดกัน | Case Study ปี 45 | EP.90

คุณพ่อของคุณอำพร มรณภาพเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2546 รวมอายุได้ 78 ปี. คุณแม่มรณภาพเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 81 ปี 9 เดือน. คุณพ่อเป็นคนจังหวัดอยุธยา ส่วนคุณแม่เป็นคนจังหวัดจันทบุรี. ท่านพบรักกัน แต่งงานกัน และย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ มีบุตร 5 คน. คุณพ่อและคุณแม่เป็นคนที่รักลูก รักครอบครัวมาก คอยเลี้ยงดู อบรม ให้ลูกมีความประพฤติดี ให้ได้รับการศึกษาอย่างดี. ลูกๆ ทุกคนจึงเป็นคนดีของสังคม และลูกๆ ทุกคนรู้สึกดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของท่าน. ครอบครัวอบอุ่น ท่านเป็นแบบอย่างที่ดี แม้จะไม่ร่ำรวย ไม่มีความรู้มากนัก แต่ท่านสู้ชีวิต ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวและอนาคตที่ดีของลูกๆ. ท่านสอนลูกเสมอว่าแม้ไม่มีมรดกให้มาก แต่อยากให้ตั้งใจเรียนหนังสือมากๆ จะได้ช่วยตัวเองได้. เมื่อยามชรา ท่านอยู่กันสองคน ลูกส่วนใหญ่ (ยกเว้นลูกสาวคนเล็ก) อยู่ที่สหรัฐอเมริกา. เพิ่งจะมีน้องชายคนเล็กกลับมาทำงานที่เมืองไทยไม่กี่ปีที่ผ่านมา.คุณแม่ป่วยโดยไม่มีวี่แวมาก่อน. ท่านทานลองกอง 2 กิโลกรัม แล้วไม่สบาย ตัวบวมทั้งตัว อยู่ ICU 7 วัน. ขณะอยู่โรงพยาบาล ลูกได้พูดธรรมะให้ฟัง. ใจท่านอยู่ในบุญตลอด แล้วก็ละโลกไปอย่างสงบ. เหลือแต่คุณพ่อ. คุณอำพรจึงพาคุณพ่อไปอยู่สหรัฐอเมริกาด้วย เพื่อตอบแทนคุณ. แต่ท่านไปอยู่ได้เพียงเดือนเดียว. ในวันอาทิตย์ต้นเดือน ที่วัดธรรมกายแคลิฟอร์เนีย คุณพ่อก็ฟุบลงไป. ส่งโรงพยาบาลพบว่าเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว รักษาตัวอยู่ 1 เดือน ก็ละโลกไปอย่างสงบ. คุณพ่อเสียชีวิตห่างจากคุณแม่เพียง 2 เดือนเศษๆ. คุณอำพรสร้างบารมีที่อเมริกามานาน ทำบุญทุกบุญที่หลวงพ่อดำริ อุทิศบุญให้คุณพ่อคุณแม่เสมอ. คุณอำพรจึงกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ว่าท่านทั้งสองละโลกแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศให้หรือไม่ และทำไมท่านมาละโลกใกล้เคียงกัน.• สรุปคำถาม: 1. ท่านทั้งสองละโลกแล้วไปไหน?2. บุญที่ลูกอุทิศไปให้ท่านทั้งสองได้หรือเปล่า?3. ทำไมท่านมาละโลกในระยะเวลาใกล้เคียงกัน ห่างกันเพียง 2 เดือนเศษ?4. ลูกควรจะสร้างบุญอะไรไปให้ท่านจึงจะทำให้ท่านมีความสุข?