Plaatpraat(4): Mahoniebruine ogen

In de zevendelige podcast 'Plaatpraat' vertel ik, Marcel Verreck (tekst en muziek, rechts op de foto), met Boele Weemhoff (opname, arrangementen, productie, links op de foto) over mijn album 'De Liefde nog veel meer'.

Het album is te beluisteren op o.a. Spotify en YouTube en bevat zeven liedjes over zeven bronnen van liefde.

Deel 4: 'Mahoniebruine ogen'.

Over de verre liefde, hier gesitueerd ergens in Portugal. Een filmisch lied, met een meezingrefrein. Maar ook over de liefde voor het onverwachte, de dingen lopen vaak heel anders dan je vooraf had bedacht.

De tekst:

Mahoniebruine ogen

De trein naar Lissabon was boordevol en bloedheet

O, ik verlangde naar de zee

Ik zag hem liggen en ik deed mijn rugzak om en

Daar stond ik op een klein station

Het was nog lang niet Lissabon

Maar er was zon en zee

Ik vond een kamer, viel in slaap, want ik was doodmoe

Toen ik ontwaakte was het nacht

Ik ging naar buiten en liep naar de boulevard toe

Daar zag ik vlammen op het strand

Een kampvuur bij de waterkant

En mensen er omheen

Vriend, kom bij het vuur

De wijn is niet duur

De vis hangt al te drogen

Zwoel is de nacht

Het leven een lach

En twee mahoniebruine ogen

Mahoniebruine ogen

Natuurlijk ben ik nooit in Lissabon gekomen

Want ik dronk elke avond niet zo dure wijn

Lag overdag in het zachte zand te dromen

Want ’s avonds zou ze er weer zijn

Dan zat ze naast me, lief en klein

Maar ik kreeg nooit een zoen

Het leek te mooi om meer te worden dan verlangen

Maar op een avond ging ze mee

En bij het afscheid had ze tranen op haar wangen

Ze schreef me later nog een brief

Ik woonde te ver, maar was wel lief

Ik dacht nog vaak aan toen

Vriend, kom bij het vuur

De wijn is niet duur

De vis hangt al te drogen

Zwoel is de nacht

Het leven een lach

En twee mahoniebruine ogen

Mahoniebruine ogen

’t Was opeens dertig jaar later

En ik moest naar Lissabon

In de trein zag ik het water

Ik stapte weer uit op dat station

Een jonge vrouw gaf mij de sleutel

Van mijn oude kamer van fortuin

Toen ze lachte, zag ik haar ogen

Ze waren mahoniebruin

Ik zei: ik was hier ooit, ik kom uit lage landen

Zijn er nog vuren op het strand?

Ze lachte

Ze zei ik denk dat er vanavond één zal branden

‘k Zag toen ik aankwam op het strand

Een dame bij de waterkant

Ik kreeg meteen een zoen

Ze zei: ik wist wel dat je ooit een keer zou komen

Mijn lieve dochter had gelijk

Zij loopt al jaren van jouw komst te dromen

Ik denk wel dat je het al zag

Ze heeft precies dezelfde lach

Als die jij had toen hier

Vriend, kom bij het vuur

De wijn is niet duur

De vis hangt al te drogen

Zwoel is de nacht

Het leven een lach

En twee mahoniebruine ogen

Vier mahoniebruine ogen

Bezetting:

Marcel Verreck:

Zang

Boele Weemhoff:

Accordeon, Basgitaar, Electrische gitaar, High string gitaar, Percussie, Piano, Spaanse gitaar, Western gitaar, Wurlitzer

Liedjes opgenomen in 2025 in Studio Boele

Liedjes gemasterd in 2025 in Blaisdell Studio

Podcast opgenomen in december 2025.